دل نوشته های عاشقانه

فاصله

 فاصله

 باز هم فاصله

  سرخط

  ودوباره تکرار فاصله

  هزار شب

  هرشب هزار صفحه

  هرصفحه هزار خط

  هرخط هزار فاصله

  کاش یکی پیدا می شد

  رو مشق هرشبم خط می کشید

  شاید معلمم می فهمید

  از فاصله ها بیزارم

  شاید  مشق دیگه ای بهم می داد

  مشقی که بین کلماتش

اگر روزی دلم گرفت یادم باشد
که خدا با من است،
که فرشته ها برایم دعا میکنند،
که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد.
یادم باشد که قاصدکی در راه است،
که بهار نزدیک است،
که فردا منتظرم می ماند،
که من راه رفتن می دانم و دویدن،
و جاده ها قدم هایم را شماره خواهند کرد.
اگر روزی دلم گرفت یادم باشد
که خدای من اینجاست همین نزدیکیها،
و من، تنها نیستم...

امروز باران می بارید

در هوایی که بوی نم می داد

اشکهای خدا را دیدم

در ترنم باران غرق شدم

در دستانم

قطره های باران می رقصیدند

صدایی گفت:من تشنه ی بارانم

که به اندوه تو می اندیشم

از غم آسمان زمین می خندد

و هیچکس اشکهایم را زیر باران 

  نمی بیند............

روزهای سرد زمستان می آیند

و من در آغوش تنهایی ،

چقدر خوشحالم

که اولین شبش را،

یک دقیقه بیشتر می گریم

و یک دقیقه بیشتر از تنهایی سرشار می شوم...

و من چقدر خوشحالم که امشب،

غم را دان می کنم...

و هر چه فال می گیرم،

صفحه ای سیاه می آید...

و من چقدر خوشحالم

که باز هم سکوت کرده ای

و دلت به حال من، هیچ نمی سوزد...

و من چقدر خوشحالم

از این همه بی پناهی...

و نمی دانم ،

با این همه خوشحالی

                   چرا باز هم می گریم!

امشب می خواهم نگاهم را برایت معنا کنم

و بی پناهی ام را به تصویر کشم...

همین امشب ،

                تلخی وجودم را پذیرا باش

                و میزبان آرزوهای دورم باش...

امشب، د ر لحظه ی شکفتن لبخند ماه،

                                               به آسمان بنگر!

در انبوه ستارگان کهکشان،

تاریک ترین نقطه را خواهی یافت...

من در آنجا،

           به انتظارت نشسته ام.

امشب،

 آن هنگام که آسمان بی ابر بر سرت بارید،

بدان که می خواستم بی واسطه نیازم را بازگو کنم...

و این آخرین شبی ست

                      که از تنهایی ام می رنجم!

دیگر حتی سکوتم را نخواهی شنید.

و هیچ گاه نشانی از من نخواهی یافت...

چه ناباورانه می نگرم دنیای اطرافم را که سفیدپوش گشته،

حال آنکه من در سیاهی روزگارم محصورم...

و تنها سرمای سوزانش را در عمق وجودم پذیرایم...

صدای کودکان ، یادآور اندک شادمانی کودکی ام می شود...

چه دور است آن روزها!

و چه آشناست صورتک برفی آدمکی خندان!

گویی بر نابودی شادمانی کودکانه ام لبخند می زد...

و هم اکنون من، بر آن همه بی خبری می گریم...

بغضم را در درون پنهان می کنم.

نمی خواهم بدانی ناراحتی ام را

و دلیل سکوتم را...

به لبخندی تلخ بسنده می کنم

و می دانم که تلخی اش را درک می کنی

و تو هم تلخ خواهی شد...

و من هنوز بغضم را پنهان کرده ام

در زیر گبرگ های پرپر شده در زیر پایم.

آنها غصه ام را برایت قصه خواهند کرد...

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:" می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد."
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : " با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست."
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:"ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی."
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت:" و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی!" اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

دل من باز گريست 

 قلب من باز ترک خورد و شکست 

 باز هنگام سفر بود 

 و من از چشمانت ميخواندم 

 که به آساني از اين شهر سفر خواهي کرد 

 و از اين عشق گذر خواهي کرد 

 و نخواهي فهميد

 بي تو اين باغ پر از پاييز است

خسته ام از زندگی از سوز و ساز

خسته ام از سوز درد انتظار

و چه دنیای پر از شور و شریست

مردمانش را نقاب دیگریست

عشق می دزدی خرابت می کنند

دوست می داری جوابت می کنند

خسته ام ...

 اشکهای دیدگانم را عطایت می کنم

 خوبرویان گرچه مشهورند در دلدادگی

 من ولی از جمله خوبان جدایت می کنم

 تو چون شیرین ومن با تیشه ی عشقت شبی

 بیستون سینه ام را خاک پایت می کنم

 چشمان من غریق اشک هجران تو شد

 با تمام خستگی هایم صدایت می کنم

 نازنینا زندگی را بهر چشمان تو باختم

شاید روزی برایم بهار باشد ولی ان روز هم خیلی دور و دیر است
حتی خیلی دورتر از تصوراتم...

تا عمق اسمان کوته ولی دلتنگ !
تا نهایت انتظار تا لب سقوط بر پرتگاه فنا شدن..
با قلبی از سوکوت تا از فرازهای دیوار های حائل بین خواستن
و رسیدن تا دل حبابهای سرگردان کوچک....
تا ترکهای پوسته ی خشک و بی روح عشق تا ظلمت بیکران....
بی روح و سرد و بی جان تا ظلمت کرانه شب

اگر مرد را دردیست خوشست :
درد بیدرمان علاجش اتش است نمیدانم چه بگویم
دلی پر از غم اندوه دارم قلبی اکنده از درد...
نه مونسی نه همدمی نه همرازی من مانده ام بیکسهایی
که در قاب عکسی از خاطراتم بر روی دیواره اتاقم نقش بسته . خاک میخورد...
از درد جسم بگویم یا درد روح روحی که خشکیده شده در کالبد زمان ....
کاش نه میدیدم نه میشنیدم نه کلام تا کلام لب بر سخن باز میکردم.....

چشم ها را در فرا سوی شهر عشق دوخته ام

تا به حقیقت پنهان دریچه قلبم پی ببرم ...

سالهاست خیره به افق می نگرم و منتظر تابش اشعه های گرم

 محبت هستم  ولی هیف که انتظاری بیهوده است....

سالهاست که می خواهم بی محبتی را که در سراسر زمین ریشه دوانده

با پرتوهای عشق نابود کنم ....

سالهاست که می خواهم معنای واقعی محبت را در میان

شکوفه های پر طراوت بگنجانم ....

اما حیف که عشقش وجود نداشت و ندارد....

اگر عشقی بود همراه لیلی و مجنون مدفون شد .....

اگر محبتی بود با جسم خسرو پوسید و با روح شیرین رفت به تبار بهترین ها

و من مشمئز از پوچی آدم های مترسکی که بدون عاطفه

 و احساس به کارهای روزمره تحقق می بخشند

می خواهم فراق  و فنا شدن را به بودن در این سرزمین ترجیح دهم .....

باز میخواهم ازغم بی فرجام عشق قلبم  که همچون آسمان  میگرید

 بنویسم و بدنبال بهانه ای میگردم:

بهانه ای پوچ تا با آن بتوانم داغ فراغ ودرد این دل شکسته را

از سینه ام بیرون کنم...

 شاید این غمها و بهانه ها را با قطره های باران ک

ه از بت موج بر ساحل گونه ام میریزد:

 درمان سازم می خواهم فریاد بزنم اما قدرتش را ندارم ...

میخواهم گریه کنم ولی دریای اشکم نیز خشک شده

پس بیهوده میخندم خنده ای دردناک از سردلتنگی

 وغم آری وقتی انسانی بیهوده زیست و دلش شکسته شد دیگر شادی...

 وغم و اه و اشک و شادی برای او مفهومی ندارد ....

کاش میشد فریادی کشم که اسمان  دلم کمی ارام گیرد

 و کشتی غم انگیز دلم بر ساحل ارامش سکنا گزیند

تا کمی این قلب شکسته  ارام گیرد تا ...

امشب تا ستاره ها ، تا نزدیکی ماه سفر می کنم

با تمام وجودم یک بار دیگر ایمانم را استوار می کنم .

شور و شعف در وجودم شعله می کشد و با صدایی بلند نام او را صدا می زنم؛

چرا که نام او مرهمی است بر روی زخم های قلبم که او برایم حک کرده است...

دیگر روی آرزوی شکوفه ها ،

و التماس سبز شکفتن که در نگاه غنچه ها موج می زند؛ خط نمی کشم.

ستایش گندم زار را تحقیر نمی کنم .

دیگر شیشه ی دل بندگان خدا را با سنگ غرورم نمی شکنم .

دیگر قاصدک ها ، پنجره ها ؛ درخت ها و صدف ها را به بازیچه نمی گیرم .

امشب در خاطرات شقایق ..

گل سرخ می کارم و بوی یاس را در لا به لای ورق های احساسم می پراکنم ؛

پرستوی عشق را در آسمان دل رها می کنم .

روی دل مروارید می نویسم او یکتا ست  و

 به آهوهای وحشی و سر کش یاد می دهم که بی همتا بودن نقاش بهار را

 در زیبایی باران می توان دید

که چرا که این چشمه ها  نشانه ای از هزار نشانه ی بی همتا ی خداوند است.....

باره دیگر امده ام تا از تنهایی این شوریده حال بنویسم 

ولی باز  ستاره هایی که  از پشت اسمان ابری دلم سو سو میکند

و میخواهند تا خودشان را از پشت ..

این اسمان ابری نمایان کنند تا بلکه ذره ای از سنگینی این بال شکسته

 و جسمی خسته را کم کنند

تا بلکه ارام  و اسوده تر پرواز کند سوی اسمان :

 اسمانی  که تنها ماوای ارامیست که

قلبم  را ارام میکند و تسکین می دهد..

حال اشکهای غم و دردهای دل را کنار میزنم و چشم باز میکنم

 و دوباره من و تنهایی اتاقی سرد و تاریک و

 یک مشت خاطرات تلخ و شیرین و کلماتی که از سر دلتنگی برایم  به جا مانده...

امدی جانم به  قربانت ولی حالا چرا...

بی وفا حالا که از پا افتادم چرا....

حال امدی و میگویی دوستت دارم  زمانی بر گشتی که من مانده ام

 تنهایی که تو نثارم کردی

ان سالها که در خلوت خویش با صدای خسته  که در گلویم

خص خص میکرد زار ناله میکردم تو در کدامین سوبودی.....

و ملتمسانه قسمت میدادم:ولی تو هیچ ندیدی جز سرکشی و غرور خویش

 و نمیدانم چه چیز یا چه کسی جای من را در اسمان قلبت گرفته بود

 که این چنین کردی با من....

برای دوست داشتنت محتاج دیدنت نیستم

اگرچه نگاهت ارامم میکند محتاج سخن گفتن با تو نیستم

اگرچه صدایت دلم را میلرزاند

محتاج شانه به شانه ات بودن نیستم

اگرچه برایم تکیه کردن شانه ات محکم ترین وقابل اطمینان ترین است

دوست دارم

نگاهت کنم..........

صدایت را بشنوم ........

وبه تو تکیه کنم.............

دوست دارم بدانی حتی اگر کنارم نباشی

دلت تنگ است میدانم قلبت شکسته است میدانم زندگی برایت عذاب است میدانم......اما برای چند لحظه آرام بگیر عزیزم.......

گریه نکند که اشکهایت حال وهوای مرا نیز بارانی میکند گریه مکن که چشمهای من نیز به گریه خواهند افتاد.....آرام باش عزیزم دوای درد تو گریه نیست ! بیا ودرد دلت را به من بگوتا آرام بگیری با گریه خودت را آرام نکن......! با تنهایی باش اما اشک نریز درد دلت را به تنهایی بگو زمانی که تنهایی!

گریه نکن که اشکهایت مرا نا آرام میکند..!گریه نکن چون گریه تو را به فراسوی دلتنگی ها میکشاند!گریه نکن که چشمهایم طاقت این را نداردکه آن اشکهای پر مهرت را بر روی گونه های نازنینت ببیند.ودستهایم طاقت این را ندارد که که اشک های چشم هایت رااز گونه هایت پاک کند..!گریه نکن که من نیز مانند تو آشفته میشوم ! گریه نکن چون دوست ندارم آن چشمهای زیباییت را خیس ببینم.حیف آن چشمهای زیبا و پر از عشقت نیست که از اشک ریختن خیس وخسته شود؟

ای عزیزم ،ای زندگی ام،ای عشقم،اگرمن تمام وجودت میباشم ،اگر مرا دوست میداری و عاشق منی،تنها یک چیز ازتو میخواهم که دوست دارم به آن عمل کنی وآن این است که دیگر نبینم چشمهایت خیس وگریان باشند!زندگی ارزش این همه اشک ریختن را ندارد ،آن اشک های پر از مهرت را درون چشمهای زیبایت نگه دار،بگذار این اشکها در چشمانت آرام بگیرند.... عزیزم گریه نکن چون من از گریه هایت به گریه خواهم افتاد!وقتی اشک هایت را میبینم غم و غصه سراغم می آید!

وقتی اشک هایت را میبینم حال وهوای غریبی به سراغم مس آید!وقتی اشک هایت را میبینم،از زندگی ام خسته میشوم!وقتی اشک میریزی دنیا نیز ماتم میگیرد،پرندگان آوازی نمیخوانند،بغض آسمان گرفته میشودوپرستو های عاشق خسته از پرواز!

گریه کن جداییا ما رو رها نمی کنن

گریه کن حالا حالا باید از هم جدا باشیم

بشینیم منتظر معجزه ی خدا باشیم

گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم

به خدای آسمونامون گلایه می کنم

گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم

تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم

گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد

گر چه تو تقویمامون نیستن اون روزا زیاد

گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد

واسه مشکلاتی که بودش و هست و حل نشد

گریه کن واسه همه واسه خودت برای من

توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن

گریه کن تا آینه شه باز اون چشای روشنت

نمی دانم که این عشق چگونه بر کویر خشک قلبم بارید که دل بی خبرم عاشق شد
و به عشقش می بالد . . .
نمی دانم می داند که با دیدنش می رود از تن و جانم خستگی . . .
نمی دانم تا کی عاشق می ماند . . .
نمی دانم می داند بدون او بی قرارم ، هیچم ، پیچم . . .
نمی دانم می داند در انتظار فردای با او بودنم . . .
نمی دانم چگونه سر کنم لحظات بی او بودن را . . .
نمی دانم می داند که هیچگاه عشق واقعی نمی میرد . . .
نمی دانم می داند دوست ندارم در رویای کسی دیگر باشم . . . . !

باز  کن آسمان را به رویم

چشمهایت نهایت ندارد....

چند خورشید باید بسوزم؟

خنده های تو قیمت ندارد...

سرنوشت مرا کولیان هم پیش بینی نکردند

وگفتند سرنوشت عجیبست اما.... عشق کاری به قسمت ندارد

خواستی تا نگویم که این زخم قدمتی دارد اندازه ی عشق

خواستی تا بگویم :عزیزم دردهایم حقیقت ندارد!

زخم های مرا زیرو رو کن , نام تو حک شده در وجودم

گونه های تورا پاک کردند دستهایم که قوت ندارند

قلب آیینه ها را نلرزان, رود لبخند را نخشکان

خنده هایی که هرگز

به سیل گریه های تو عادت ندارند

میرسد مرگ آرام آرام, پشت پرچین این خواب رنگی

کی؟ کجا؟ من نمیدانم آخر ناگهان است و ساعت ندارد

خنده های تو برایم عزیز است, چشم های تو قرمز نباشد

گرچه سخت است دور از تو بودن, این زمستان مروت ندارد

می روم تا بهاری دوباره,دستهای مرا پس بگیری

مهربانم ببخش این غزل را

عهد کرده بودم هرگز عاشق نشوم و از محبت سخن نگویم

وقتیکه تو را دیدم به خود لرزیدم و از خود بی خود و مست

گشتم هرگز شبها بیدار نبودم ولی با یافتن تو هر شب تا

صبحگاهان بیدارم . نمی دانم تو چه هستی که تمام عهدهایم

شکست . نمی دانم تو می دانی دل من در هوای دیدن تو

بی تاب گردیده است

اول از همه برايت آرزو مي‌كنم كه عاشق شوي

                و اگر هستي ، كسي هم به تو عشق بورزد ،

                               و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت كوتاه باشد ،

                                                 و پس از تنهاييت ، نفرت از كسي نيابي.

آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد . . .

اما اگر پيش آمد ، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي كني.

برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي ،

  از جمله دوستان بد و ناپايدار . . .

برخي نادوست و برخي دوستدار . . .

كه دست كم يكي در ميانشان بي ترديد مورد اعتمادت باشد

و چون زندگي بدين گونه است ،

برايت آرزومندم كه دشمن نيز داشته باشي . . .

نه كم و نه زياد . . . درست به اندازه ،

تا گاهي باورهايت را مورد پرسش قرار دهند ،

كه دست كم يكي از آنها اعتراضش به حق باشد . . .

تا كه زياده به خود غره نشوي.

و نيز آرزومندم مفيد فايده باشي ، نه خيلي غير ضروري . . .

           تا در لحظات سخت ،

                     وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است ،

                               همين مفيد بودن كافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.

همچنين برايت آرزومندم صبور باشي ،

           نه با كساني كه اشتباهات كوچك مي كنند . . .

چون اين كار ساده اي است ،

بلكه با كساني كه اشتباهات بزرگ و جبران ناپذير مي كنند . . .

و با كاربرد درست صبوريت براي ديگران نمونه شوي.

اميدوارم اگر جوان هستي ،

            خيلي به تعجيل رسيده نشوي . . .

                      و اگر رسيده اي ، به جوان نمايي اصرار نورزي ،

                                                    و اگر پيري تسليم نااميدي نشوي . . .

چرا كه هر سني خوشي و ناخوشي خودش را دارد و لازم است

بگذاريم در ما جريان يابد.

اميدوارم به پرنده اي دانه بدهي و به آواز يك سهره گوش كني ، وقتي كه آواز سحرگاهيش را سر مي دهد . . .

                چرا كه به اين طريق ، احساس زيبايي خواهي يافت . . .

به رايگان . . .

اميدوارم كه دانه اي هم بر خاك بفشاني . . .

                              هر چند خرده بوده باشد . . .

و با روييدنش همراه شوي ،

تا دريابي چقدر زندگي در يك درخت وجود دارد.

به علاوه اميدوارم پول داشته باشي ، زيرا در عمل به آن نيازمندي . . .

و سالي يكبار پولت را جلو رويت بگذاري و بگويي:

« اين مال من است » ،

فقط براي اينكه روشن كني كدامتان ارباب ديگري است!

و در پايان ، اگر مرد باشي ، آرزومندم زن خوبي داشته باشي . . .

و اگر زن باشي شوهر خوبي داشته باشي ،

كه اگر فردا خسته باشيد ، يا پس فردا شادمان ،

باز هم از عشق حرف برانيد تا از نو آغاز كنيد . . .

اگر همه اين ها كه گفتم برايت فراهم شد ،

ديگر چيزي ندارم برايت آرزو كنم . . .

"ويكتور هوگو"